ৰাজাপুখুৰীৰ কুঁৱলীসনা গাঁৱৰ পৰা ভাৰত মণ্ডপমলৈ: 'বিকশিত ভাৰত ইয়ং লীডাৰ্ছ ডাইলগ' (VBYLD) ২০২৬-ত মোৰ আৱেগিক যাত্ৰা

 

জ্ঞানজ্যোতি নাথ: ভাৰত মণ্ডপমত

মই আজিও অসমৰ কামৰূপ জিলাৰ এখন সৰু গাঁও ৰাজাপুখুৰীৰ সেই শান্ত পুৱাবোৰৰ কথা মনত পেলাওঁ । বতাহত তিতা মাটি আৰু দূৰণিৰ চাহ বাগিচাৰ সুবাস বিয়পি থাকে, আৰু জীৱন নিজৰ স্বাভাৱিক ছন্দত আগবাঢ়ে। মোৰ দেউতাই এটা সৰু ব্যৱসায় চলায়, মা এগৰাকী গৃহিণী যিয়ে অসীম মৰম আৰু ধৈৰ্যৰে আমাৰ পৰিয়ালটোক একত্ৰিত কৰি ৰাখিছে, আৰু মোৰ এজন সৰু ভাইটি আছে যিয়ে মোৰ ফালে উজ্জ্বল চকুৰে চায় । এই সৰল পৰিৱেশত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা মোৰ দৰে এজনৰ বাবে সপোনবোৰ প্ৰায়ে বহুত ডাঙৰ যেন লাগিছিল । তথাপিও, আজি মই ইয়াত উপস্থিত আছোঁ - সদ্যহতে দ্বাদশ শ্ৰেণী উত্তীৰ্ণ হোৱা এজন ১৮ বছৰীয়া যুৱক, যিয়ে নতুন দিল্লীৰ বিশাল ভাৰত মণ্ডপমত থিয় দি 'বিকশিত ভাৰত ইয়ং লীডাৰ্ছ ডাইলগ' (VBYLD) ২০২৬-ত অসমক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছোঁ।

    এই যাত্ৰা আত্মবিশ্বাসৰে আৰম্ভ হোৱা নাছিল । ই কেৱল চেষ্টা কৰাৰ এক সাধাৰণ সিদ্ধান্তৰে আৰম্ভ হৈছিল।

        সকলোবোৰ আৰম্ভ হৈছিল ২০২৫ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ-অক্টোবৰ মাহত 'বিকশিত ভাৰত কুইজ'ৰ জৰিয়তে। সমগ্ৰ ভাৰতৰ পৰা ৫০ লাখৰো অধিক যুৱক-যুৱতীয়ে ইয়াত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল । প্ৰতিযোগিতাখন অত্যন্ত কঠিন আছিল । মই মোৰ গাঁৱৰ ঘৰত বহি, হাতত ফোনটো লৈ কোনো আশা নোহোৱাকৈয়ে প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ দিছিলোঁ । মই কেৱল অভিজ্ঞতাৰ বাবেহে অংশগ্ৰহণ কৰিছিলোঁ - মই কেতিয়াও ভবা নাছিলোঁ যে মই ইয়াত উত্তীৰ্ণ হ'ম । কিন্তু এদিন, এটা মেছেজ আহিল: মোক পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ৰ বাবে - নৱেম্বৰ মাহত হ'বলগীয়া প্ৰবন্ধ ৰচনা প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে নিৰ্বাচিত কৰা হৈছে ।

        মই বাছনি কৰা বিষয়টো মোৰ হৃদয়ৰ বৰ ওচৰৰ আছিল: "মহিলা-নেতৃত্বাধীন উন্নয়ন: বিকশিত ভাৰতৰ মূল চাবিকাঠি।" মই মোৰ গাঁৱৰ আৰু সমগ্ৰ অসমৰ মহিলাসকলৰ মাজত দেখা শক্তিৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ মোৰ চিন্তাবোৰ স্ক্ৰীণত তুলি ধৰিছিলোঁ । জমা দিয়াৰ পিছত, মই উৎকণ্ঠাৰে অপেক্ষা কৰিছিলোঁ । তাৰ পিছত খবৰটো আহিল - মোক ৰাজ্যিক পৰ্যায়ৰ প্ৰেজেণ্টেচন (PPT) ৰাউণ্ডৰ বাবে নিৰ্বাচিত কৰা হৈছে ।

জ্ঞানজ্যোতি নাথ: VBYLD ৰাজ্যিক পৰ্যায়ত

    সংখ্যাবোৰ আচৰিত আছিল । প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ৰ প্ৰায় ১ লাখ অংশগ্ৰহণকাৰীৰ ভিতৰত, ১০টা ট্ৰেকত PPT-ৰ বাবে মাত্ৰ প্ৰায় ৫০০ জনকহে বাছনি কৰা হৈছিল । মোৰ বুকুখন কঁপি উঠিছিল । দিনটো আছিল ১২ ডিচেম্বৰ, ২০২৫ । মই প্ৰেজেণ্টেচনৰ বাবে গুৱাহাটীত থকা অসম চৰকাৰৰ ক্ৰীড়া আৰু যুৱ কল্যাণ বিভাগৰ কাৰ্যালয়লৈ গৈছিলোঁ । এনে এখন মঞ্চত থিয় দিয়াটো মোৰ বাবে প্ৰথম আছিল । মোৰ হাতবোৰ কঁপিছিল, আৰম্ভণিতে মোৰ মাতটোও কঁপি উঠিছিল । মই ইয়াৰ আগতে কেতিয়াও এনেকুৱা একো কৰা নাছিলোঁ । মই মোৰ সৰ্বস্ব উজাৰি প্ৰেজেণ্টেচন দিছিলোঁ । দুগৰাকী সন্মানীয় বিচাৰক (দুয়োগৰাকী বাইদেউ) মনোযোগেৰে শুনিছিল । তেওঁলোকে মোৰ চিন্তা, মোৰ উপস্থাপন শৈলী আৰু মহিলা-নেতৃত্বাধীন উন্নয়নৰ ধাৰণাটোৰ আঁৰৰ আবেগক প্ৰশংসা কৰিছিল । কিন্তু তেওঁলোকে লগতে আঙুলিয়াই দিছিল যে মই নিৰ্ধাৰিত সময়তকৈ এক মিনিট বেছি লৈছিলোঁ । মোৰ মনটো ভাগি পৰিল । মই বিফল হ'লো বুলি ভাবি কোঠাটোৰ পৰা ওলাই আহিছিলোঁ । "এয়াই শেষ," মই নিজকে ক'লো। "পৰৱৰ্তী সময়ত হয়তো ভাগ্যই লগ দিব।"

        কেইটামান উৎকণ্ঠাপূৰ্ণ দিনৰ পিছত ফলাফল আহিল - মই নিৰ্বাচিত হ'লো ! আনন্দৰ লগতে নতুন এক ভয়ৰো সৃষ্টি হ'ল কাৰণ মই গম পালোঁ যে আৰু এটা বাধা অতিক্ৰম কৰিবলৈ বাকী আছে: ১৯ ডিচেম্বৰ, ২০২৫ তাৰিখে হ'বলগীয়া সাক্ষাৎকাৰ ৰাউণ্ড । প্ৰতিটো ট্ৰেকৰ পৰা মাত্ৰ ৮ জনক মতা হৈছিল । সেইদিনা মই ভয়ত কঁপি আছিলোঁ । মই আগতে কেতিয়াও আনুষ্ঠানিক সাক্ষাৎকাৰ দিয়া নাছিলোঁ । সীমিত সম্পদ আৰু সময়ৰ বাবে মই বিচৰা ধৰণে প্ৰস্তুতি চলাব পৰা নাছিলোঁ, কিন্তু মই নিজকে কৈছিলোঁ, "মই এইটো কৰিব পাৰিম ।" মই ভিতৰলৈ গৈ অন্তৰৰ পৰা কথা পাতিছিলোঁ, আৰু ভাল কিবা এটা হোৱাৰ আশাৰে ওলাই আহিছিলোঁ । আমি ঘৰলৈ উভতি আহিলোঁ । জীৱন আগবাঢ়ি গ'ল।

জ্ঞানজ্যোতি নাথ: VBYLD সাক্ষাৎকাৰ ৰাউণ্ডত

    তাৰ পিছত, পৰৱৰ্তী সন্ধিয়া, মই বঁটা বিতৰণী আৰু সম্বৰ্ধনা অনুষ্ঠান এটাৰ বাবে গুৱাহাটীত আছিলোঁ। উভতি অহাৰ পথত, মই দেউতাৰ সৈতে স্কুটী চলাই আহি আছিলোঁ । ৰাস্তাত তীব্ৰ যান-জঁট, চাৰিওফালে কেৱল হৰ্ণৰ শব্দ । হঠাতে মোৰ ফোনটো বাজি উঠিল । এগৰাকী বান্ধৱীয়ে উৎসাহেৰে ক'লে যে দিল্লীত ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত অসমক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ চূড়ান্ত বাছনি তালিকাত মোৰ নাম আহিছে । মই আচৰিত হৈ গ'লোঁ । মই কিবা বুজি পোৱাৰ আগতেই, তাই ক'লে যে PDF খন ডিলিট কৰা হৈছে । ভয়ত মোৰ বুকুখন চিৰিংকৈ গ'ল । মই খৰধৰকৈ ঘৰলৈ গৈ ফোনটো বাৰে বাৰে চালোঁ । একো নাই। তাৰ পিছত, কেইটামান উত্তেজনাপূৰ্ণ মুহূৰ্তৰ অন্তত আনুষ্ঠানিক তালিকাখন প্ৰকাশ পালে: অসমৰ পৰা মাত্ৰ ৩৭ জনক ভাৰত মণ্ডপমলৈ যাবলৈ বাছনি কৰা হৈছে । মোৰ দুচকুৰে চকুপানী নিগৰি আহিল । মই সৰু ল'ৰাৰ দৰে কান্দি পেলালোঁ । মা-দেউতায়ো কান্দিলে । আমাৰ সাধাৰণ পৰিয়ালটোৰ বাবে এয়া এক ঐতিহাসিক মুহূৰ্ত আছিল - আমাৰ চিনাকি মানুহৰ মাজত কোনেও এনেকুৱা সফলতা অৰ্জন কৰা নাছিল । ২০২৫ চনটো দুখ আৰু বিফলতাৰে ভৰা এক কঠিন বছৰ আছিল, কিন্তু এই খবৰটোৱে এটা দীঘল সুৰংগৰ শেষত এক উমাল পোহৰৰ ৰেঙনিৰ দৰে অনুভৱ কৰাইছিল । সেই সন্ধিয়া, ৰাজাপুখুৰীৰ আমাৰ সৰু ঘৰটো আনন্দৰ চকুলো, সাৱোটা-সাৱুটি আৰু কৃতজ্ঞতাৰ প্ৰাৰ্থনাৰে ভৰি পৰিছিল ।

    এই সমগ্ৰ যাত্ৰাৰ আগতে, মই অনুদ্বীপ ফাউণ্ডেশ্যনৰ সহযোগত আই টি চি লিমিটেড (ITC Limited) ৰ দ্বাৰা প্ৰদান কৰা যোগাযোগ দক্ষতা আৰু ইংৰাজীৰ এটা পাঠ্যক্ৰম সম্পূৰ্ণ কৰিছিলোঁ । সেই প্ৰশিক্ষণে মোক বহুত সহায় কৰিছিল - ই মোৰ মঞ্চৰ ভয় দূৰ কৰিছিল আৰু আত্মবিশ্বাস বঢ়াইছিল । ইয়াৰ অবিহনে, সেই মঞ্চবোৰত থিয় দিয়াটো মোৰ বাবে আৰু অধিক কঠিন হ'লহেঁতেন ।

    ৭ জানুৱাৰী ২০২৬ তাৰিখে, দিনটো অতিশয় উৎসাহ আৰু দায়িত্ববোধৰ অনুভৱেৰে আৰম্ভ হৈছিল । পুৱা, আমি প্ৰথমে গুৱাহাটীত থকা যুৱ পৰিক্ৰমা আৰু ক্ৰীড়া মন্ত্ৰালয়ৰ (MYAS) কাৰ্যালয়ত এখন চমু কিন্তু অত্যন্ত অনুপ্ৰেৰণাদায়ক বৈঠকৰ বাবে একত্ৰিত হৈছিলোঁ । নন্দিতা গাৰ্লোচা বাইদেউ, অংকুৰ ভৰালী ছাৰ, আৰু অন্যান্য জ্যেষ্ঠ বিষয়াসকলে NSS ৰ প্ৰতিনিধিসকলৰ সৈতে মিলি আমাক মাৰ্গদৰ্শন কৰিছিল, মূল্যৱান পৰামৰ্শ দিছিল আৰু উৎসাহজনক কথাৰে আমাৰ মনোবল বঢ়াইছিল । ই সঁচাকৈয়ে এক ফ্লেগ-অফ (Flag-off) অনুষ্ঠানৰ দৰে লাগিছিল, যিয়ে আমাক শক্তিৰে ভৰাই তুলিছিল, অসমক প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ গৌৰৱ অনুভৱ কৰাইছিল আৰু আগন্তুক যাত্ৰাৰ বাবে সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰস্তুত কৰি তুলিছিল ।

জ্ঞানজ্যোতি নাথ: নন্দিতা গাৰ্লোচা বাইদেউ
আৰু অংকুৰ ভৰালী ছাৰৰ সৈতে

    সেইদিনা পিছবেলা, অসমৰ মাননীয় ৰাজ্যপাল শ্ৰীযুত লক্ষ্মণ প্ৰসাদ আচাৰ্য ডাঙৰীয়াই আমাক গুৱাহাটীৰ ৰাজভৱনলৈ (লোক ভৱন) আমন্ত্ৰণ জনোৱাৰ সৌভাগ্য হৈছিল । ৩৭ জনীয়া যুৱ প্ৰতিনিধি দলৰ অংশ হিচাপে ৰাজ্যপাল মহোদয়ে আমাক উষ্ম আদৰণি জনোৱাৰ লগতে সম্বৰ্ধনা জনাইছিল । তেখেতে আমাৰ সৈতে ব্যক্তিগতভাৱে বাৰ্তালাপ কৰিছিল, আশীৰ্বাদ দিছিল আৰু 'বিকশিত ভাৰত @২০৪৭' ৰ লক্ষ্যৰ দিশত অৰ্থপূৰ্ণ অৱদান আগবঢ়াবলৈ আমাক অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল । সকলোতকৈ আকৰ্ষণীয় আছিল ধুনীয়া আৰু ঐতিহাসিক ৰাজভৱনত আয়োজন কৰা আড়ম্বৰপূৰ্ণ 'হাই টি' (High Tea)। উষ্ম আতিথ্য, মনোমোহা পৰিৱেশ, চিন্তাশীল বাৰ্তালাপ আৰু সুস্বাদু জলপানে সমগ্ৰ অভিজ্ঞতাটোক সঁচাকৈয়ে স্মৰণীয় আৰু বিশেষ কৰি তুলিছিল । এয়া এক অনুপ্ৰেৰণাদায়ক আৰু সুন্দৰ মুহূৰ্ত আছিল যিয়ে আমাৰ সকলোৰে মনত এক গভীৰ ইতিবাচক প্ৰভাৱ পেলাইছিল ।

জ্ঞানজ্যোতি নাথ | মাননীয়
ৰাজ্যপাল শ্ৰী লক্ষ্মণ প্ৰসাদ আচাৰ্যৰ দ্বাৰা সম্বৰ্ধিত

লোক ভৱনৰ কিছু মূহুৰ্ত

    সন্ধিয়া ঘৰলৈ উভতি অহাৰ পিছত পিছদিনাৰ বাবে উৎসাহ আৰু অধিক তীব্ৰ হৈ পৰিল । ৮ জানুৱাৰীত মই গুৱাহাটীৰ পৰা দিল্লীলৈ মোৰ জীৱনৰ প্ৰথমটো বিমান যাত্ৰা কৰাৰ কথা আছিল । ৭ তাৰিখৰ পুৱাৰ পৰাই মোৰ মনটো উৎকণ্ঠাৰে ভৰি আছিল । গোটেই ৰাতি মই শুব পৰা নাছিলোঁ -  ভয়, ৰোমাঞ্চ আৰু আনন্দৰ মিশ্ৰণে মোক উজাগৰে ৰাখিছিল । মই কেৱল ভাবি আছিলোঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে আকাশত উৰিলে কেনে লাগিব: উৰণৰ মুহূৰ্ত, ডাৱৰৰ দৃশ্য, তলত সৰু হৈ যোৱা চহৰবোৰ, আৰু দিল্লীত মোৰ বাবে ৰৈ থকা নতুন অভিজ্ঞতাবোৰ । পেটত এক আচৰিত কিন্তু সুন্দৰ শিহৰণ অনুভৱ হৈছিল, যেন উৎসাহ আৰু অকণমান ভয়ৰ এক নিখুঁত মিশ্ৰণ । এয়া আছিল এক অবিস্মৰণীয় বিনিদ্ৰ ৰজনী, সমগ্ৰ ভাৰতৰ পৰা অহা প্ৰায় ৩,০০০ নেতাৰ সৈতে ভাৰত মণ্ডপমত হ'বলগীয়া সন্মানীয় কাৰ্যসূচী আৰু এই বৃহৎ যাত্ৰাৰ সপোনৰে ভৰা । পিছদিনা পুৱা, দ্ৰুতগতিত স্পন্দিত হৃদয় আৰু উৎসাহেৰে জিলিকি থকা চকুৰে, মই এই জীৱন সলনি কৰা অধ্যায়টোত ভৰি দিবলৈ INDIGO 6E930 বিমানত উঠিছিলোঁ । সকলোবোৰ নতুন আৰু যাদুকৰী যেন লাগিছিল ।

জ্ঞানজ্যোতি নাথ - ইণ্ডিগো ফ্লাইট

    দিল্লীত অৱতৰণ কৰাৰ কিছু সময় পিছতেই, আমি আমাৰ হোটেল - ময়দা ইন (Mayda Inn) ত সোমালোঁ । হোটেলত থকাটোও মোৰ বাবে প্ৰথম আছিল, আৰু মই আজিও প্ৰতিটো মুহূৰ্ত স্পষ্টকৈ মনত ৰাখিছোঁ । পৰিষ্কাৰ, আৰামদায়ক কোঠা, উমাল পোহৰ, নম্ৰ কৰ্মচাৰী আৰু জীৱন্ত পৰিৱেশে মোক এনেকুৱা অনুভৱ কৰাইছিল যেন মই এখন বেলেগ পৃথিৱীত ভৰি দিছোঁ । আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ'ল, মই সমগ্ৰ অসমৰ পৰা অহা কিছুমান আশ্চৰ্যজনক বন্ধু পালোঁ - আৰম্ভণিৰে পৰাই তেওঁলোকক পৰিয়ালৰ দৰে লাগিছিল । আমি হাঁহিলো, কাহিনী ভাগ-বতৰা কৰিলোঁ, ইজনে সিজনক সহায় কৰিলোঁ আৰু এনেকুৱা তাৎক্ষণিক সম্পৰ্ক গঢ়ি তুলিলোঁ যিয়ে সমগ্ৰ থকা সময়খিনি অতিকৈ আনন্দদায়ক আৰু আৰামদায়ক কৰি তুলিছিল । একেলগে হোটেলৰ আশে-পাশে ঘূৰি ফুৰা, বহুত ৰাতিলৈকে কথা পতা, আৰু এই নতুন পৰিৱেশটো অনুভৱ কৰা কথাবোৰে ভ্ৰমণটোলৈ অপৰিসীম আনন্দ আৰু উৎসাহ কঢ়িয়াই আনিছিল ।

    এই কাৰ্যসূচী ৯ জানুৱাৰীৰ পৰা ১২ জানুৱাৰী ২০২৬ লৈ নতুন দিল্লীৰ বিশাল ভাৰত মণ্ডপমত অনুষ্ঠিত হৈছিল, য'ত সমগ্ৰ দেশৰ পৰা প্ৰায় ৩,০০০ নিৰ্বাচিত নেতা সমবেত হৈছিল । প্ৰতিটো পুৱা সোনকালে আৰম্ভ হৈছিল - আমি পুৱা প্ৰায় ৫ বজাত সাৰ পাইছিলো, খৰধৰকৈ গা ধুই, ৬ বজাৰ ভিতৰত ব্ৰেকফাষ্ট কৰিছিলোঁ । দিল্লীৰ শীতৰ চেঁচা বতাহে (প্ৰায় ৫-৬ ডিগ্ৰী চেলছিয়াছ) পুৱাবোৰ সতেজ আৰু আৰামদায়ক কৰি তুলিছিল । পুৱা ৭ বজাত আমি এখন VIP বাছত উঠি ভাৰত মণ্ডপমলৈ ৰাওনা হৈছিলোঁ । সন্ধিয়াবোৰ সাধাৰণতে ৬-৭ বজাৰ ভিতৰত শেষ হৈছিল, তাৰ পিছত আমি ভাগৰুৱা কিন্তু আনন্দিত মনৰে হোটেললৈ উভতি আহি আমাৰ নতুন বন্ধুসকলৰ সৈতে দিনটোৰ বিশেষ মুহূৰ্তবোৰ ভাগ-বতৰা কৰিছিলোঁ ।

অসমৰ প্ৰতিনিধি দল

    প্ৰথম দিনা, আমি বিশাল ভাৰত মণ্ডপমত ভৰি দিছিলোঁ, যিটো ইয়াৰ বৃহৎ প্ৰেক্ষাগৃহ, আকৰ্ষণীয় আধুনিক স্থাপত্য আৰু অনুপ্ৰেৰণাদায়ক পৰিৱেশৰ সৈতে সঁচাকৈয়ে বিশাল আৰু আকৰ্ষণীয় আছিল । সমগ্ৰ ভাৰতৰ পৰা প্ৰায় ৩,০০০ নেতা সমবেত হোৱাৰ লগে লগে সমগ্ৰ স্থানটো শক্তিত উখল-মাখল হৈ পৰিছিল । আমি ইয়াৰ বিশাল কৰিডৰ আৰু সুন্দৰ স্থানবোৰৰ মাজেৰে গৈ সমগ্ৰ বৃহৎ প্ৰকল্পটো সুন্দৰকৈ ঘূৰি চাইছিলোঁ । কাৰ্যসূচীৰ অংশ হিচাপে, আমি অসমৰ নেতা হিচাপে আমাৰ ধাৰণা আৰু দৃষ্টিভংগী ভাগ-বতৰা কৰি আমাৰ প্ৰেজেণ্টেচন উপস্থাপন কৰিছিলোঁ । ইমান বৃহৎ দৰ্শকৰ সন্মুখত মঞ্চত থিয় দিয়াটো ভয় আৰু উত্তেজনা দুয়োটাৰে মিশ্ৰণ আছিল, আৰু ইতিবাচক সঁহাৰিয়ে আমাৰ আত্মবিশ্বাস বহুত বঢ়াই দিছিল ।

    কিছুমান অপৰিহাৰ্য কাৰণত আমি সেইদিনা ভগৱান বুদ্ধৰ পবিত্ৰ অৱশেষবোৰ দৰ্শন কৰিব নোৱাৰিলোঁ, যদিও বিশেষ প্ৰদৰ্শনীখনে দিল্লীত যথেষ্ট আলোড়নৰ সৃষ্টি কৰিছিল । তথাপিও, দিনটোৰ বাকী সময়খিনি শক্তি, নতুন শিক্ষা আৰু অনুপ্ৰেৰণাৰ তীব্ৰ অনুভৱেৰে পাৰ হৈছিল ।

ভাৰত মণ্ডপমৰ কিছু মূহুৰ্ত

    দ্বিতীয় দিনটো আমাৰ পুৱাৰ ৰুটিনৰ পিছত নতুন শক্তিৰে আৰম্ভ হৈছিল । ব্ৰেকফাষ্টৰ পিছত আমি VIP বাছত উঠি ভাৰত মণ্ডপমত উপস্থিত হৈছিলোঁ । মূল আকৰ্ষণ আছিল বিষয় বিশেষজ্ঞসকলৰ সৈতে হোৱা জ্ঞানগৰ্ভ মত-বিনিময় অনুষ্ঠান । আমি প্ৰথমে ৰাজস্থানৰ পৰা অহা ভাৰতৰ প্ৰথমগৰাকী এম.বি.এ. (MBA) সৰপঞ্চ, ছৱি ৰাজাৱত বাইদেউৰ বক্তব্য শুনিছিলোঁ । তেখেতে পানী সংৰক্ষণ, ৰাস্তা-ঘাট, শিক্ষা আৰু মহিলা সৱলীকৰণৰ ওপৰত গুৰুত্ব দি কঠিন সময়ত নিজৰ গাঁৱক নেতৃত্ব দিবলৈ এক আৰামদায়ক কৰ্পোৰেট জীৱন ত্যাগ কৰাৰ তেখেতৰ অনুপ্ৰেৰণামূলক কাহিনী বৰ্ণনা কৰিছিল । তৃণমূল পৰ্যায়ৰ নেতৃত্ব আৰু গ্ৰাম্য উন্নয়নৰ ওপৰত তেখেতৰ বাস্তৱ অভিজ্ঞতাবোৰ সঁচাকৈয়ে অনুপ্ৰেৰণাদায়ক আছিল ।

    আমি জম্মু-কাশ্মীৰৰ পৰা অহা এগৰাকী যুৱ আৰু গতিশীল নেত্ৰী শগুন পৰিহাৰ বাইদেউৰ সৈতেও এক জীপাল বাৰ্তালাপ কৰিছিলোঁ । তেখেতে সীমান্তৱৰ্তী অঞ্চলৰ প্ৰত্যাহ্বান, জাতি গঠনত যুৱপ্ৰজন্মৰ অংশগ্ৰহণ আৰু এখন শক্তিশালী, ঐক্যবদ্ধ ভাৰত গঢ়াৰ বিষয়ে কৈছিল । দুয়োগৰাকী বাইদেৱে আমাৰ প্ৰশ্নবোৰৰ ধৈৰ্যৰে উত্তৰ দিছিল আৰু আমাক প্ৰকৃত নেতৃত্ব আৰু দৃঢ়তাৰ ওপৰত উপযোগী পৰামৰ্শ দিছিল । আমি কঠিন পৰিস্থিতিক সুযোগলৈ ৰূপান্তৰিত কৰা আৰু স্থানীয় পৰ্যায়ৰ কামৰ গুৰুত্বৰ বিষয়ে বহুত কথা শিকিছিলোঁ ।

    সেইদিনা পিছবেলা, আমি প্ৰধানমন্ত্ৰী সংগ্ৰহালয় (PM Gallery) দৰ্শন কৰিছিলোঁ । প্ৰথমবাৰৰ বাবে ইয়াৰ মাজেৰে খোজকঢ়াটো এক বিশেষ অভিজ্ঞতা আছিল । সংগ্ৰহালয়টোৱে বিভিন্ন প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ অধীনত ভাৰতৰ যাত্ৰাক পুৰণি আলোকচিত্ৰ, ঐতিহাসিক নথিপত্ৰ, জৱাহৰলাল নেহৰু, ইন্দিৰা গান্ধী আদিকে ধৰি নেতাসকলৰ প্ৰতিকৃতি আৰু লগতে মূল মাইলৰ খুঁটি আৰু সাফল্যবোৰ সুন্দৰভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰিছিল । আমি প্ৰধান পদক্ষেপসমূহ, আন্তঃগাঁথনিৰ বিকাশ, মহাকাশ আৰু প্ৰযুক্তিৰ অগ্ৰগতি আৰু এখন উন্নত ভাৰতৰ দিশত অবিৰত অগ্ৰগতিৰ ওপৰত প্ৰদৰ্শনী দেখিছিলোঁ । প্ৰদৰ্শনীসমূহে পুৰণি আৰু নতুন উপাদানসমূহক এক আকৰ্ষণীয় ধৰণে মিলাই দিছিল, যিয়ে আমাক আমাৰ দেশৰ কাহিনীক লৈ গৌৰৱান্বিত কৰি তুলিছিল আৰু 'বিকশিত ভাৰত @২০৪৭' ৰ সপোনত বৰঙণি যোগাবলৈ আৰু অধিক অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল । আমি তাত এটা ভাল সময় পাৰ কৰিলোঁ, বন্ধুবৰ্গৰ সৈতে প্ৰদৰ্শনীৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিলোঁ আৰু স্মৃতিৰ চাবিমোহৰ মাৰিলোঁ ।

প্ৰধানমন্ত্ৰী সংগ্ৰহালয়ৰ কিছু মূহুৰ্ত

    তৃতীয় দিনটো সমগ্ৰ কাৰ্যসূচীৰ ভিতৰতে আটাইতকৈ জীৱন্ত আৰু স্মৰণীয় দিনবোৰৰ এটা হৈ পৰিছিল । ই ৰঙীন সাংস্কৃতিক কাৰ্যসূচীৰে ভৰি আছিল যিয়ে বিভিন্ন ৰাজ্যৰ শক্তিশালী নৃত্য, পৰম্পৰাগত সংগীত আৰু পৰিৱেশনৰ জৰিয়তে ভাৰতৰ বৈচিত্ৰ্যক সুন্দৰভাৱে তুলি ধৰিছিল । পৰিৱেশটো বৈদ্যুতিক আছিল, সকলোৱে একেলগে হাতচাপৰি বজাইছিল আৰু উল্লাস কৰিছিল ।

    সেইদিনা, আমি দুজন অসাধাৰণ বক্তাক শুনাৰ সৌভাগ্য পাইছিলোঁ । ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰাপত্তা উপদেষ্টা অজিত দোভাল ছাৰে এক শক্তিশালী আৰু চিন্তোদ্দীপক বক্তব্য প্ৰদান কৰিছিল । তেখেতে ১৯৯০ দশকৰ পিছৰ ইতিহাসৰ পৰা শিক্ষা লৈ ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰাপত্তাৰ বিষয়ে কৈছিল আৰু বছৰ বছৰ ধৰি ভাৰতে নিজৰ কৌশলগত অৱস্থান কেনেকৈ শক্তিশালী কৰিছে সেয়া বৰ্ণনা কৰিছিল । তেখেতে নিৰাপত্তাজনিত প্ৰত্যাহ্বানৰ বাস্তৱ জীৱনৰ উদাহৰণ দিছিল আৰু আমাৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ সৈতে প্ৰত্যক্ষভাৱে জড়িত ব্যৱহাৰিক পৰামৰ্শ দিছিল - যেনে প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতে সজাগতা, অনুশাসন আৰু শক্তিশালী সিদ্ধান্ত গ্ৰহণৰ গুৰুত্ব। তেখেতৰ পোনপটীয়া শৈলীয়ে আমাক মানসিক শক্তি বিকাশ কৰিবলৈ আৰু এখন সুৰক্ষিত আৰু উন্নত ভাৰতৰ প্ৰতি দায়িত্বশীলভাৱে অৱদান আগবঢ়াবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল ।

    আমি মহাকাশচাৰী শুভাংশু শুক্লা ছাৰৰ সৈতেও এক অনুপ্ৰেৰণাদায়ক বাৰ্তালাপ কৰিছিলোঁ । তেখেতে মহাকাশৰ নিজৰ অভিজ্ঞতাৰ বিষয়ে আকৰ্ষণীয় বিৱৰণ ভাগ-বতৰা কৰিছিল - মহাকাশযানৰ ভিতৰত এটা সাধাৰণ দিনৰ প্ৰত্যাহ্বান, কঠোৰ প্ৰশিক্ষণ, আৰু কক্ষপথৰ পৰা দেখা পোৱা উশাহ বন্ধ হৈ যোৱা দৃশ্যসমূহ । তেখেতে পৃথিৱীখনক ওপৰৰ পৰা কেনেকৈ দেখা যায় তাৰ বৰ্ণনা দিছিল, যাৰ ভিতৰত আছিল নিশা ৰত্নৰ দৰে জিলিকি থকা চহৰৰ পোহৰৰ সৈতে ভাৰতৰ আশ্চৰ্যজনক দৃশ্য, সেউজীয়া বায়ুমণ্ডলীয় পোহৰ, তলত জিলিকি থকা ধুমুহা আৰু বিজুলী, আৰু আমাৰ গ্ৰহটো কেতিয়াবা ওলোটাকৈ দেখা পোৱাৰ মনোমোহা দৃশ্য । তেখেতৰ কাহিনীবোৰে আমাক আশ্চৰ্যৰে ভৰাই তুলিছিল আৰু বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাত ডাঙৰ সপোন দেখিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল ।

    সন্ধিয়া আমি সৰ্বানন্দ সোণোৱাল ছাৰে আয়োজন কৰা এগৰাকী সাংসদৰ বাসভৱনত এক বিশেষ নৈশভোজত অংশগ্ৰহণ কৰিছিলোঁ । তেখেতে অপৰিসীম মৰম আৰু প্ৰকৃত অসমীয়া আতিথ্যৰে আমাক আদৰণি জনাইছিল, সুস্বাদু খাদ্য পৰিৱেশন কৰিছিল আৰু সকলোৱে যাতে নিজৰ ঘৰত থকাৰ দৰে অনুভৱ কৰে সেয়া নিশ্চিত কৰিছিল । মূল আকৰ্ষণ আছিল আন্তৰিকতাপূৰ্ণ বাৰ্তালাপ - তেখেতে আমাৰ প্ৰতিজনৰ সৈতে কথা পাতিছিল, আমাৰ চিন্তাবোৰ শুনিছিল আৰু নিজৰ অভিজ্ঞতা ভাগ-বতৰা কৰিছিল । তেখেতে অংশগ্ৰহণকাৰীসকলক সম্বৰ্ধনাও জনাইছিল, যিয়ে আমাক সঁচাকৈয়ে সন্মানিত অনুভৱ কৰাইছিল । সেই সন্ধিয়া আমাৰ অসমৰ বহুতেই গৌৰৱেৰে আমাৰ পৰম্পৰাগত সাংস্কৃতিক সাজ-পাৰ পৰিধান কৰিছিল, যিয়ে ঘৰৰ এক বিশেষ অনুভৱ যোগ কৰিছিল । হোটেললৈ বাছত উভতি অহাৰ পথত আমি অসমীয়া সাংস্কৃতিক গীত বজাই একেলগে আনন্দৰে নাচিছিলোঁ - এয়া আছিল এক আমোদজনক, গৌৰৱান্বিত আৰু আৱেগিক মুহূৰ্ত যিয়ে আমাক আৰু অধিক কাষ চপাই আনিছিল । সমগ্ৰ দিনটোৱে আমাক গভীৰ কৃতজ্ঞতা আৰু অবিস্মৰণীয় স্মৃতিৰে উপচাই পেলাইছিল ।

জ্ঞানজ্যোতি নাথ, কেন্দ্ৰীয় বন্দৰ, জাহাজ
আৰু জলপথ মন্ত্ৰী শ্ৰীযুত সৰ্বানন্দ সোণোৱাল ছাৰৰ সৈতে

ছাৰৰ সৈতে অসমৰ প্ৰতিনিধি দল

    ভাৰত মণ্ডপমত অধিৱেশনৰ অন্তিম দিনটোৱে সমগ্ৰ পৰিৱেশটোৰ এক গভীৰ ৰূপান্তৰ ঘটাইছিল । আগৰ দিনবোৰ ফৰ্মেল ব্লেজাৰ আৰু পেছাদাৰী সাজ-পাৰেৰে ভৰি থকাৰ বিপৰীতে, চতুৰ্থ দিনটো আছিল ভাৰতৰ প্ৰকৃত পৰিচয়ৰ এক আকৰ্ষণীয় উদযাপন । প্ৰতিজন অংশগ্ৰহণকাৰীৰ বাবে নিজৰ ৰাজ্যৰ পৰম্পৰাগত সাংস্কৃতিক সাজ-পাৰৰ জৰিয়তে নিজৰ শিপাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰাটো বাধ্যতামূলক আছিল। যেতিয়া আমি অসমৰ ৩৭ জন প্ৰতিনিধিয়ে আমাৰ খিলঞ্জীয়া সাজ-পাৰ পিন্ধি দেশৰ চুক-কোণৰ পৰা অহা যুৱক-যুৱতীসকলৰ সৈতে থিয় দিছিলোঁ - উত্তৰৰ আকৰ্ষণীয় পাগুৰিৰ পৰা দক্ষিণৰ মিহি ৰেচমলৈকে - তেতিয়া এনেকুৱা লাগিছিল যেন আমি আমাৰ দেশৰ এখন জীৱন্ত মানচিত্ৰৰ মাজেৰে খোজ কাঢ়িছোঁ । মই দিনটো বিভিন্ন পটভূমিৰ পৰা অহা সতীৰ্থসকলৰ সৈতে বাৰ্তালাপ কৰি, আমাৰ ঘৰৰ কাহিনী ভাগ-বতৰা কৰি আৰু এই "মিনি ইণ্ডিয়া" (Mini India) ক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা আলোকচিত্ৰ সংগ্ৰহ কৰি পাৰ কৰিছিলোঁ । ৰাজাপুখুৰীৰ পৰা যোৱা এজন তৰুণ নেতাৰ বাবে, এখন চালিৰ তলত এনেকুৱা বৈচিত্ৰ্যৰ মাজত একতা দেখাটো আমাৰ সামূহিক শক্তি আৰু এখন উন্নত দেশৰ বাবে থকা আমাৰ সমূহীয়া দৃষ্টিভংগীৰ এক শক্তিশালী অনুভৱ আছিল ।

জ্ঞানজ্যোতি নাথ - পৰম্পৰাগত সাজত

    ভাৰত মণ্ডপমত আমাৰ অন্তিম দিনটোৰ বেলি লহিওৱাৰ লগে লগে, সাফল্যৰ এক আৱেগময় অনুভৱে বতাহত বিৰাজ কৰিছিল । বিশাল স্থানটোক বিদায় জনোৱাটো এনেকুৱা লাগিছিল যেন আমি এটা অধ্যায়ৰ সামৰণি মাৰিছোঁ য'ত আমি মাত্ৰ কেইটামান দিনৰ ভিতৰতে বহুত ডাঙৰ হৈ গৈছোঁ । আমি দিল্লীত আমাৰ অন্তিম নিশাৰ বাবে ময়দা ইনলৈ উভতি আহিলোঁ, য'ত কাৰ্যসূচীৰ আনুষ্ঠানিক সীমাবোৰ গভীৰ, অৰ্থপূৰ্ণ ভাবনাত মিলি গৈছিল । আমাৰ মাজৰ বহুতেই গোটেই ৰাতি উজাগৰে আছিল, আমাক এই ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়লৈ লৈ অহা ব্যক্তিগত যাত্ৰা, সংগ্ৰাম আৰু আকাংক্ষাবোৰ ভাগ-বতৰা কৰি একেলগে আমাৰ অন্তিম ঘণ্টাবোৰ কটোৱাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল । তাত এক গভীৰ বান্ধোনৰ অনুভৱ আছিল কাৰণ আমি উপলব্ধি কৰিছিলো যে আমি যদিও বিভিন্ন ৰাজ্যক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিলোঁ, আমাৰ হৃদয়বোৰ একেটা লক্ষ্যৰ বাবেই স্পন্দিত হৈছিল । পিছদিনা পুৱা যেতিয়া আমি বিমানবন্দৰলৈ যাবলৈ সাজু হৈছিলোঁ, হৃদয়ৰ চহৰখনক "বিদায়" কোৱাটো অত্যন্ত আৱেগিক অনুভৱ হৈছিল ।

    দিল্লীৰ পৰা চূড়ান্ত প্ৰস্থান হয়তো সমগ্ৰ ভ্ৰমণৰ আটাইতকৈ হৃদয় বিদাৰক অংশ আছিল। ১৩ জানুৱাৰীৰ পুৱা ময়দা ইনৰ পৰিৱেশ এক নীৰৱ, আৱেগিক গধুৰতাৰে ভৰি আছিল।

মাত্ৰ কেইটামান দিনৰ ভিতৰতে হোটেলৰ কৰ্মচাৰী আৰু সমৰ্পিত স্বেচ্ছাসেৱকসকলৰ সৈতে আমাৰ সম্পৰ্ক ইমানেই গভীৰ হৈ পৰিছিল যে তেওঁলোকক আমাৰ নিজৰ পৰিয়ালৰ দৰে লাগিছিল । এইসকল লোক আছিল যিয়ে আমাৰ প্ৰতিটো প্ৰয়োজনৰ যত্ন লৈছিল, ভাৰত মণ্ডপমৰ বিশাল প্ৰেক্ষাগৃহবোৰৰ মাজেৰে আমাক পথ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল আৰু প্ৰতিটো প্ৰত্যাহ্বানত আমাৰ কাষত থিয় দিছিল । পুৱা ৭:০০ বজাত যেতিয়া যোৱাৰ সময় আহিল, পেছাদাৰী সীমাবোৰ সম্পূৰ্ণৰূপে নাইকিয়া হৈ গৈছিল । যেতিয়া আমি লবীত বিমানবন্দৰলৈ যাবলৈ আমাৰ গাড়ীত উঠিবলৈ সাজু হৈছিলোঁ, দৃশ্যটো অত্যন্ত আৱেগিক আছিল - তৰুণ নেতা আৰু কৰ্মচাৰী দুয়োপক্ষই মুকলিকৈ কান্দিছিল । যিসকল স্বেচ্ছাসেৱকে আমাৰ বাবে ইমান অক্লান্ত পৰিশ্ৰম কৰিছিল, তেওঁলোকে অন্তিম বিদায় জনোৱাৰ সময়ত চকুপানী টুকি কান্দি পেলোৱা দৃশ্যটোৱে আমাৰ মাজত গঢ়ি উঠা প্ৰকৃত সম্পৰ্কৰ প্ৰমাণ দিছিল । তেওঁলোকৰ যতন আৰু আতিথ্য কেৱল এটা কাম নাছিল; ই এক দয়া আছিল যিয়ে আমাৰ আত্মাক স্পৰ্শ কৰিছিল ।

জ্ঞানজ্যোতি নাথ - শেষ বিদায়

    আমি অৱতৰণ কৰাৰ পিছতো আৱেগিক যাত্ৰা অব্যাহত আছিল । যেতিয়া আমাৰ বিমানখনে অৱশেষত গুৱাহাটীত অৱতৰণ কৰিলে আৰু আমি বিমানবন্দৰৰ মাজেৰে খোজ কাঢ়িলোঁ, তেতিয়া অসমৰ মোৰ সতীৰ্থ প্ৰতিনিধিসকলক আটাইতকৈ কঠিন বিদায় জনোৱাৰ সময় আহি পৰিছিল । আমি একেলগে ভ্ৰমণ কৰিছিলোঁ, একেলগে আমাৰ ৰাজ্যক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিলোঁ আৰু একেলগে সপোন দেখিছিলোঁ । গুৱাহাটী বিমানবন্দৰত থিয় দি, শেষবাৰৰ বাবে সাবটি ধৰি আৰু যোগাযোগ ৰাখিবলৈ প্ৰতিশ্ৰুতি দিওঁতে, চকুপানীবোৰ পুনৰ বাগৰি আহিছিল । আমি এতিয়া আৰু কেৱল এটা প্ৰতিনিধি দল নাছিলোঁ; আমি এক ঐতিহাসিক অভিজ্ঞতাৰে বান্ধ খাই থকা এটা পৰিয়াল আছিলোঁ ।

    মোৰ গাঁও ৰাজাপুখুৰীলৈ উভতি যাবলৈ বিমানবন্দৰ এৰাৰ সময়ত, মই এক গভীৰ পৰিৱৰ্তনৰ অনুভৱ কৰিছিলোঁ । মই কেৱল এখন ডাঙৰ চহৰৰ কাহিনী লৈয়ে মোৰ মা-দেউতা আৰু সৰু ভাইটিৰ ওচৰলৈ উভতি যোৱা নাছিলোঁ, বৰঞ্চ এনে কিছুমান মানুহৰ মৰম আৰু চকুপানীৰে সমৃদ্ধ এখন হৃদয় লৈ গৈছিলোঁ যিসকলক মই মাত্ৰ কেইদিনমানৰ বাবেহে চিনি পাইছিলোঁ, তথাপিও আজীৱন মনত ৰাখিম ।

    মোৰ অতীত আৰু ভৱিষ্যতৰ দোমোজাত থিয় দি, মই কেৱল এখন প্ৰমাণপত্ৰতকৈ বহুত বেছি কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিলোঁ । মই ৰাজাপুখুৰীৰ নীৰৱ দৃঢ়তা, মোৰ পৰিয়ালৰ চৰ্তহীন মৰম, আৰু অসমৰ জীৱন্ত সত্তা কঢ়িয়াই আনিছিলোঁ । ভাৰত মণ্ডপমত উত্তৰ-পূব কেৱল এজন অংশগ্ৰহণকাৰী নাছিল - ই এক উদযাপন আছিল । এই অভিজ্ঞতাই মোক কেৱল জ্ঞানতকৈ অধিক কিবা উপহাৰ দিছিল; ই মোক মোৰ নিজৰ সম্ভাৱনা আৰু এনে বন্ধুত্বৰ ওপৰত এক নতুন দৃষ্টিভংগী দিছিল যিবোৰ গোটেই জীৱন ধৰি থাকিব যেন অনুভৱ হয় ।

    এইখিনি পঢ়ি থকা প্ৰতিজন যুৱ সপোন দেখোঁতালৈ - আপুনি মোৰ দৰে এখন সৰু গাঁৱত বহি থাকক বা এখন ব্যস্ত চহৰত - কেতিয়াও এটা পদক্ষেপৰ শক্তিক তুচ্ছজ্ঞান নকৰিব । মহানতাৰ পথটো প্ৰায়ে খেলিমেলিৰে ভৰা । ই ভয়, আত্ম-সন্দেহ, যান-জঁটৰ হৰ্ণৰ শব্দ, আৰু 'ডিলিট হোৱা PDF' ৰ বুকুকঁপোৱা ভয়ৰে পৰিপূৰ্ণ । কিন্তু যদি আপুনি আন্তৰিকতাৰে চেষ্টা কৰি থাকে, তেন্তে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডই আপোনাৰ বাবে পথ মুকলি কৰি দিয়ে । VBYLD-ৰ দৰে মঞ্চসমূহ এই কথাৰ প্ৰমাণ যে তৃণমূল পৰ্যায়ৰ প্ৰতিভা কেৱল ৰাষ্ট্ৰীয় মঞ্চৰ যোগ্যই নহয় - বৰঞ্চ তাত উজলি উঠে ।

ৰাজাপুখুৰীৰ সৰল পথৰ পৰা ভাৰত মণ্ডপমৰ বিশাল প্ৰেক্ষাগৃহলৈ মোৰ এই যাত্ৰা এক আজীৱন অভিযানৰ আৰম্ভণি মাত্ৰ । 'বিকশিত ভাৰত ২০৪৭' ৰ দিশে যোৱা পথটো দীঘল আৰু প্ৰত্যাহ্বানপূৰ্ণ, কিন্তু মই কৃতজ্ঞতাৰে ভৰা এখন হৃদয়, নতুন শক্তি আৰু কেতিয়াও নাভাঙিব পৰা এক আশা লৈ ঘৰলৈ উভতিছোঁ ।

এই কথাবোৰৰ জৰিয়তে, মই মোৰ VBYLD ডায়েৰীৰ এক আভাস - প্ৰকৃত আৱেগ, সংগ্ৰাম আৰু মোক চিৰদিনৰ বাবে সলনি কৰি পেলোৱা যাত্ৰাৰ বিজয়সমূহ ভাগ-বতৰা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছোঁ । মই দিল্লীত উপস্থিত হোৱা সেই একেই ল'ৰাজন হৈ উভতি অহা নাই, বৰঞ্চ সেৱা আগবঢ়াবলৈ সাজু থকা এজন তৰুণ নেতা হিচাপে উভতি আহিছোঁ ।

জয় হিন্দ। জয় আই অসম।

আহক আমি সকলোৱে মিলি এখন উজ্জ্বল, শক্তিশালী আৰু সৰ্বাংগীন ভাৰতৰ দিশে একেলগে খোজ মিলাওঁ ।

অসমৰ প্ৰতিনিধি দল - শেষৰখন ফটো

📸 VBYLD ডায়েৰী – সম্পূৰ্ণ গেলেৰী

⇄অধিক চাবলৈ ছোৱাইপ বা স্ক্ৰ'ল কৰক

অনুষ্ঠানৰ তাৰিখ: ৭ জানুৱাৰী - ১৩ জানুৱাৰী, ২০২৬ 

লিখক: জ্ঞানজ্যোতি নাথ 

স্থান: দিল্লী

#VBYLD2026 #ViksitBharat #ViksitBharat2047 #FromRajapukhuriToBharatMandapam #AssamYouth #WomenLedDevelopment #NationalYouthFestival #YuvaShakti #NortheastPride #MyBharat #SarbanandaSonowal #ViksitBharatYoungLeaders

© জ্ঞানজ্যোতি নাথ | ব্যক্তিগত সংগ্ৰহ